Bilim Adamları Şimdi Beynin Risk Değerlendirmesini İzleyebilir

-D2 Reseptörleri
Ve sonunda müdahale edebilirler.

Stanford Üniversitesi’nde bir fare bir seçimle karşı karşıya. Bir kola basarsa sabit miktarda sıvı şeker alır. Eğer diğerine basarsa genellikle daha az olur fakat bazen tatlı bir bonanza alır. Güvenli bir bahis ile riskli bir kumar arasındaki bu seçim, hayatın en tekrarlayan ve en önemli olaylarından birisidir. Bir hayvanın yemek yemesini veya yememesini (…) etkiler. Ve Stanford fareleri bir göstergeyse sonuç kontrol edilebilir ve değiştirilebilir olur. 

Bu kemirgenlerin beyinlerini inceleyerek,  Kelly Zalocusky Stanford Üniversitesi’nde belirli bir nöron grubunu tanımladı. Onların yaptıkları, farelerin güvenli bir seçim yapmak ya da daha fazlasını kazanmak isteyip istemediklerini ortaya koyuyor. Ve bu nöronları doğru zamanda susturarak, Karl Deisseroth liderliğindeki Zalocusky ekibi, anında (ve geçici olarak) risk almaya yatkın kemirgenleri risk önleyicilere dönüştürebildi.

Aynısı insanlar için de geçerliyse, çalışmanın bağımlılıkların tedavisi için etkisi olabilir. Fakat belki daha önemlisi nasıl karar verdiğimiz ve riske karşı tutumumuzun nereden geldiği hakkında bir şeyler ortaya koyuyor. Kazanmaktan elde ettiklerimizle değil, kaybetmekle baş etmemizle ilgili.

İnsanlar, bonolar maymunları, arılar ve kuşlar da dahil olmak üzere birçok hayvan riskten etkilenme eğilimindedir. Ancak, her zaman kumar oynayan, şansını yakalayan, sürekli olarak belli küçük kazananlar üzerinde belirsiz büyük ödüller kazanan bireyler vardır. Zalocusky’nin fareleri istisna değildi. Testin çoğu anında, risklerden kaçınmak tercih edilirken, bir azınlık da üzerine gitmeyi tercih etti. 

“Gözde” yi not edin. Her bir fare davranışına göre değişmiştir ve bunu dikkate değer bir şekilde yapmıştır. Kemirgenlerin riskli bir seçim yapma olasılığı daha yüksekti. Bu kumar daha önce oynandı ve kaybedildiyse bu oran daha da düşük. -bizim kazan-kal, kaybet-değiştir ile aynı – . Fareler aynı şekilde insan ilaçlarına tepki gösterdi. Pramipexole, Parkinson’un tedavisinde kullanılan bir ilaç, bazen kumar oynamayı, alışveriş yapmayı, yemek yemeyi tetikleyebilir. Zalocusky, bu şekilde hayvanların da risk arama davranışı olduğunu keşfetti.

Ama neden? Seçimlerini yaparken bu kemirgenlerin kafalarında neler oluyor?

“Şu anda en büyüleyici soruları çözmeye daha yakınız: Beyin karar vermek için sinirsel aktivite kalıplarını nasıl kullanıyor?”

Bir beyni alın. Ters çevirin. Tam ortasını dürtün. Orası ventral tegmental alan.(VTA) Ödül ve zevk duygularına dahil olan bir kimyasal olan ‘’ dopamin’’ üreten nöronları içeriyor. Bu dopamin yapan hücreler,  çekirdek accumbens (NAc) -ödül mekanizması- adı verilen daha derin bir bölgeye uzanır, nöronları dopamine yanıt vermelerini sağlayan yerleştirme istasyonları taşırlar. Bu istasyonlara alıcı denir ve bunlar çeşitli türlerde gelir – D1, D2, D3, vb.

Bu dopamin devreleri risk alma konusundaki tutumumuza kuvvetli bir şekilde yansımıştır. Beklenmedik bir şekilde pozitif bir şey bize geldiğinde, VTA’daki nöronların D2 reseptörünü taşıyan (NAc’daki nöronlar tarafından algılanan) daha fazla dopamin salgıladığı düşünülmektedir. Reseptörler kapatılarak reaksiyona girerler. Tersine hayal kırıklığına uğradığımızda, VTA bir saniye için dopamin yapımını durdurur.

Bu nedenle NAc’nin D2’i taşıyan nöronları potansiyel olarak kayıp detektörleri olarak iş yapabiliyor. Beklentilerimizin altında bir şey olduğunda tepki veriyorlar. 

Bu fikir daha önce yapılan çalışmalarla uyuşuyor ancak doğrudan test etmek zor çünkü NAc, bir kısmı D2 taşıyan pek çok nöronun korunmasına neden oldu. Ekip, D2 taşıyan hücreleri etkileyen akıllıca bir teknik geliştirdiler. Nöronlar ateşlendiğinde gösterge yeşil yanıyor.

Zalocusky, “İnsanlar genellikle aktif olduklarında beynin aydınlatılan kısımlarından bahsediyorlar ancak [bizim tekniğimizle], bu gerçekten doğru. Bu küçük yeşil yıldız patlamalarını bir optik fiber ile izleyerek, gerçek zamanlı olarak kararlar alırken farelerinde D2 nöronlarını izleyebiliyordu.

 O, bu nöronların hem sıçanın geçmiş kararlarını hem de gelecekteki kararlarını yansıttığını gördü. Hayvan, önceki seçiminden sonra bir kayıp yaşadıysa ve ayrıca güvenli bir tane yapmak üzereyse daha güçlü bir şekilde saldırır. Ve hayvanlar doğal olarak daha riskli değilse, özellikle güçlü bir şekilde saldırırlar. Zalocusky, etkinliklerine dayanarak, kararlarında hangi farelerin hangi yönden eğilme eğiliminde olduğunu ve herhangi bir özel kararda hangi yönden eğilebileceklerini tahmin edebilir. O “Karar verirken, bir nöron popülasyonuna bakabilir ve ne kadar riskli olacaklarını kesin bir şekilde kesin olarak söyleyebiliriz” diyor. 

D2 nöronlarını, fareler kollar arasında seçtiği gibi uyardıysa, risk arayanlar aniden riskten kaçındı. Buna karşılık, riskten etkilenen hayvanlar etkilenmedi.

British Columbia Üniversitesi’nden Catharine Winstanley, “Şimdi şu anda en büyüleyici soruları çözmeye daha yakınız: Karar vermek için beyin sinirsel aktivite kalıplarını nasıl kullanıyor?” diyor. NAc’daki D2 nöronları oldukça önemlidir, bilim adamları bunu diğer nöron gruplarını incelemek için kullanabilir ve beynin seçimler yaptığımızda tüm bu bilgileri nasıl birleştirdiğini hesaplayabilir. Winstanley, “Bu bilgiler sinirbilim için devrim niteliğindedir, ancak aynı zamanda kumar ve madde kullanım bozukluğu gibi uyumsuz karar verme bozukluklarında neyin yanlış gittiğini anlamamıza yardımcı olacaktır” diye ekliyor.

O, Parkinson’un ilacı olan pramipeksolün bazen bağımlılık yaratan davranışlara neden olduğunu söylüyor. – bu, D2 reseptörlerini uyararak çalışır, bu da Zalocusky’nin sıçan deneylerinin insanlar için de geçerli olacağı anlamına gelir. Ve eğer durum buysa, D2 reseptörlerini etkisiz hale getiren ilaçlar, bağımlılık bozukluklarının tedavisinde faydalı olabilir.

Zalocusky, “İnsanların gerçekten kumar oynamayı kazanmanın ilginç olduğunu ve bu nedenle bu davranış kalıplarına girdiklerini düşünebilirsiniz” diyor. Fakat ortalama bir birey olarak kaybetmek hiç motive edici değil.

Bu denilenler uzun zamandır devam eden ekonomi kavramı ile uyuyor: Zarardan Kaçınma. Bu da kayıpların zihinlerimizdeki kazanımlardan daha büyük olduğunu gösteriyor. “Kaybedecek bir şeyiniz olmadığını düşünüyorsanız, bağımlılık kalıplarına düşmek daha kolaydır.‘’Eğer kumarbazlar ile  terapi yapıyorsak belki de onlara büyük kazançlar aramaktan bahsetmemeliyiz, Fakat bir şeyleri kaybetmenin ne kadar önemli olduğunu belirtmeliyiz’’. Ve belki riski büyük bankalardan uzaklaştıran yasalar yazdığımızda, Finans alanındaki insanlara kaybetmek için fazla büyük olduklarını söylediğimizde, Biz Sadece Yüksek Riskli İşleri Destekliyoruz. Belki de kötü bir politikadır.’’

Neverfap hareketine destek olmak için tıklayın

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir